Marcel Das

De HomeRide van 2017 was voor mij de eerste keer dat ik deelnam. Dit jaar doe ik dus voor de tweede keer mee. Zelf hebben we nooit gebruik hoeven te maken van de Ronald McDonaldhuizen, maar het is wel een erg mooi doel. Daarom leek het mij mooi om mijn fietshobby in te zetten en iets te kunnen betekenen voor andere ouders. Om de uitdaging nog wat groter te maken, was het besluit snel genomen om samen met een aantal anderen de volledige 500 km af te leggen. ‘Waar begin je aan, is het haalbaar en verstandig?’ Tja, daar kom je maar op één manier achter.

Mijn ervaring was ‘beperkt’ tot 250 km in één weekend. Wel houd ik van sport, dus fietsen is mij niet onbekend. Van maart tot september op de weg, minimaal één tocht van zo’n 100-120 km per week. In de herfst- en wintermaanden zit ik op de mountainbike. Daarnaast doe ik wekelijks bootcamp en spinning. Tot slot probeer ik in het schema ook nog hardlopen in te plannen. De extra voorbereiding in de aanloop naar de HomeRide bestaat vooral uit vaker in de week te fietsen en vooral uithoudingsvermogen te blijven trainen.Voor degenen die voor de eerste keer meedoen: begin op tijd met trainen, neem je tijd om je voor t bereiden!

En dan is het zover, de dag zelf. Helaas regent het al voordat de tocht begint en dat blijft zo voor een hele lange tijd. De busrit naar Utrecht, het samen fietsen en zoveel mensen overal bij de rust- en cheerpoints. Al vanaf het eerste moment is het indrukwekkend en dat blijft de hele tocht. De sfeer is enorm goed, de groep is fantastisch en daarmee gaat het fietsen best lekker. Alleen die regen… Elke aankomst op de rustplaatsen is leuk, voor alles wordt gezorgd, en als ‘full riders’ worden we zo snel mogelijk weer op weg geholpen. De kilometers tellen eigenlijk verbazingwekkend snel weg. De nacht valt mee, de adrenaline helpt een handje. Zonsopgang op de Moerdijkbrug, ineens is het licht. En het wordt droog! Oh nee, toch niet. Mijn bovenbenen beginnen echt serieus te vervelen, maar gelukkig hebben we de eigen masseurs bij! Ik merk dat de ochtend eigenlijk zwaarder valt dan de nacht en ik word chagrijnig als het even niet wil. Gelukkig blijft de groep er voor elkaar en komt de finish in zicht.
De laatste 30 km fietst de hele groep weer mee. Weer een mooie sfeer die ons uiteindelijk bij de eindstreep brengt. Gehaald!

En dan, na enige tijd, komt de vraag om nog een keer mee te doen. Tijdens de eerste ‘bananensessie’ is er weer meteen de sfeer die ik kende van de HomeRide, dus het besluit is snel genomen. Het doel, te fietsen voor Vive, maakt het nog indrukwekkender als ik het verhaal hoor van Peggy en Jeroen. Komend jaar alleen niet meer als full rider. Die optie halen we eruit, maar om eerlijk te zijn, is dat prima. Het geeft wat meer rust aan de verzorgers onderweg, maar zelf hoop ik ook iets meer mee te kunnen krijgen van de sfeer op de rustplaatsen. De voorbereiding zal toch grotendeels hetzelfde zijn. En dat is ook prima. Ik ga enkele leuke routes uitzetten in de omgeving, zodat we als groep samen kunnen fietsen. Dat is toch echt een belangrijk thema. Je leert elkaar beter kennen, het brengt een stuk veiligheid, het geeft de mogelijkheid aan de nieuwe rijders om te wennen.

Want uiteindelijk was het niet het afleggen van de 500 km die zo indrukwekkend was, het was de sfeer, de groep en de mensen die het hele plaatje kleur gaven.